भिजून गेलो

असाच कोठे तरी जायचे म्हणून गेलो
आठवणींची रिमझिम आली, भिजून गेलो

दार तुझ्या स्वप्नांचे टकटकताना कळले
झोप तुझीही सखे हरवली, निघून गेलो

झंझावाती चाहुल नाही कशी लागली?
जरी कैकदा मनी तुझ्या वावरून गेलो

नकोस समजू भल्या पहाटे, तुला टाळले
सूर्य उगवता धुक्यासवे मी विरून गेलो

मस्ती होती मला स्वयंभू मी असल्याची
तू गेल्यावर क्षणात एका सरून गेलो

देहदान केल्यावर माझ्या ध्यानी आले
सर्वार्थाने मृत्यूनंतर जगून गेलो

मुखवट्याविना जसा पाहिला मूळ चेहरा
मलाच माझी घृणा वाटली, दुरून गेलो

सुशिक्षितांची ओढत री, मतदाना दिवशी
मित्रांसोबत सहलीला मी निघून गेलो

फरपट होती माझ्याही "निशिकांत"जीवनी
पण तिरडीवर जाताना मी सजून गेलो


निशिकांत देशपांडे. मो.क्र. ९८९०७ ९९०२३

मी दिली आहे सुपारी

वास्तवाच्या काहिलीने जीव हा कातावला
मी दिली आहे सुपारी मारण्यासाठी मला

इभ्रतीचा पंचनामा प्राक्तना केलास का?
श्वास घेण्याचा जगाया मार्ग आहे खुंटला

दोनही होते किनारे चाललेले सोबती
भेटण्याची एकमेका, ना कधी जमली कला

आज चंगळवाद शैली एवढी बेशिस्त की!
वाटते संस्कार जगणे खूप मोठीशी बला

मन जरी भेगाळलेले, कोपरा ओला कसा?
आठवांचा त्या तिथे श्रावण असावा बरसला

माजला काळोख का आरूढता सिंहासनी?
एवढा त्याचा दरारा! सूर्यही अंधारला

पोपटाला पिंजर्‍याचा लागला इतका लळा
दार उघडे ठेवलेले पाहुनी धास्तावला

जन्मलो, मेलो कशाला? उत्तरे मिळती कुठे?
श्वास घेतो, ना उमगता अर्थ मी जगण्यातला

जायचे "निशिकांत"आहे गूढ वाटेने तुला
शाश्वतासाठी तटातट तोड इथल्या शृंखला


निशिकांत देशपांडे. मो.क्र. ९८९०७ ९९०२३

कळले मला

जिवाला दु:ख का अष्टौप्रहर, कळले मला
तुझ्यासाठीच जगलो आजवर कळले मला

नको सांगूस आवडतो तुला मी का सखे
सुचवते काय ही नजरानजर, कळले मला

सखीने जो दिला अंधार, लपवाया मनी
किती मोठे दिले देवा विवर, कळले मला

सरावानेच माझ्या पापण्या ओलावती
नसे कोणीच घ्यायाला खबर, कळले मला

कळी उमलायच्या आधीच येथे एवढे!
कशाला मारती चकरा भ्रमर, कळले मला

स्त्रिया हरवून गेल्या अंगभर वस्त्रातल्या
ढळाया ना अता उरला पदर, कळले मला

भदंतांच्या मनी वसतात लोभी माणसे
दिखावा पोसते पिवळे चिवर, कळले मला

चला परतूत पोरांनो पुन्हा खेड्यांकडे
प्रदूषणमुक्त ना कुठले शहर, कळले मला

न आवडली कधी चमचेगिरी "निशिकांत"ला
जगी म्हणुनीच त्याची ना कदर, कळले मला


१)भदंत= बौध्द धर्मगुरू.  २)चिवर= भदंत नेसतात ते पिवळ्या रंगाचे वस्त्र.


निशिकांत देशपांडे. मो. क्र. ९८९०७ ९९०२३

सुरुवात होत आहे

ओली कपार हृदयी विरहात होत आहे
नुकतीच पावसाला सुरुवात होत आहे

माझे, तुझे न कांही, सारे असून अपुले
आता हिशोब कसला प्रेमात होत आहे

झालो वयस्क, व्हिस्की देते मला इशारा
बेहोष फक्त एका ग्लासात होत आहे

लाऊन चेहर्‍यांना बनतात सभ्य, बघुनी
मी लपविण्यात मजला निष्णात होत आहे

कामांध ग्राहकांना नाचून रिझवताना
रडताच बाळ हृदयी, आघात होत आहे

वाचून दिग्गजांच्या गझला, कुठे अताशा
माझी गझल जराशी वृत्तात  होत आहे

दाऊन वाकुल्या मी सार्‍या जगास जगलो
का दु:ख शेवटीच्या सत्रात होत आहे?

चर्चा जिथे घडावी, त्या संसदेत हल्ली
मुद्दा रुपांतरित का गुद्द्यात होत आहे

"निशिकांत"कलियुगी का घडते विचित्र सारे?
स्वपनात जे न व्हावे, सत्त्यात होत आहे


निशिकांत देशपांडे. मो.क्र. ९८९०७ ९९०२३